• Slide1
  • Slide2
  • Slide3
  • Slide4
  • Slide5

concert1

آموزشگاه موسیقی خورشید در تابستان 1389 با هدف تشکیل گروه های موسیقی و معرفی سازهای بادی تأسیس شد.

این آموزشگاه برای رسیدن به هدف فوق از مدرسین فارغ التحصیل موسیقی و اساتید برجسته بهره مند است. همچنین در این راستا سعی شده است که در این مرکز از کلاس های متنوع در امر آموزش سازهای مختلف استفاده گردد... آشنایی بیشتر

دوره های مهارت آموزی دیپلم موسیقی

دوره های آموزشی

آموزش نوازندگی سازهای جهانی و ایرانی و آموزش آواز آموزش تئوری موسیقی در سطوح مقدماتی و پیشرفته کلاس های گروه نوازی بزرگسالان کلاس های گروه نوازی کودک و نوجوان

دوره های مهارت آموزی موسیقی (ارایه گواهی دیپلم موسیقی)

آموزشگاه خورشید در زمستان سال 1394 برای اولین بار در مشهد، تشکیل دوره های مهارت آموزی را برای کسب مدرک رسمی دیپلم موسیقی با همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی...

« »

معرفی اساتید

گیتار: آقای درانی، آقای ابو، خانم چهار جوی پیانو: آقای مهایی، آقای عرفانیان، خان صادقی، خانم پارسی ویولون: آقای رزمگر فلوت: آقای افشاریان ساکسوفون: آقای محمدخانی

« »

دوره آموزشی نیمه خصوصی پایه هارمونی

دوره آموزشی نیمه خصوصی پایه هارمونی (بررسی قوانین ترکیب و تسلسل اصوات موسیقی و آکوردها) توسط استاد حمید افشاری، روزهای پنجشنبه ساعت 4 تا 5:30، به زودی آغاز خواهد شد. هنرجویانی که متقاضی شرکت در این دوره هستند، با شماره 09151255672، خانم پارسی تماس حاصل فرمایند.

« »

سازشناسی سمفونیک

فلوت (flute)

فلوت (flute)

فلوت از جمله سازهای بادی است که معمولاً از جنس چوب یا فلز سفید ساخته می شود. این ساز از گروه سازهای بادی بدون زبانه است که تولید صوت در...

ساکسوفون (Saxophone)

ساکسوفون (Saxophone)

ساکسوفون در حدود سال 1840 میلادی توسط "آدلف ساکسن" بلژیکی که سازنده لوازم موسیقی و در پاریس مشغول به کار بود، اختراع شد. خانواده ساکسوفون در اصل شامل 14 عضو...

ترمپت (Trumpets)

ترمپت (Trumpets)

پرکاربردترین نوع این ساز در ارکستر سمفونیک ترمپت sib است که پرتحرک ترین ساز خانواده ی بادی های برنجی نیز هست و صدای آن نسبت به دیگر سازه های خانواده...

ارگ (Pipe Organ)

ارگ (Pipe Organ)

این ساز قدیمی بزرگترین ساز گروه خود می باشد که وسعت صوتی آن در بزرگترین نوع خود به اندازه ی وسعت صوتی تمام ارکستر می باشد. هر چه اندازه این...

ویولن (Violin)

ویولن (Violin)

ویولن احتمالاً شناخته ترین ساز در بین تمام سازهای ارکستر غرب می باشد. خانواده سازهای زهی شامل: ویولن، ویولا، ویولنسل و کنترباس (دوبل باس) می باشند. ویولن در حدود سال...

ویولنسل (Violoncellos)

ویولنسل (Violoncellos)

ویولنسل که به زبان ساده و عامیانه Cello نامیده می شود، عضو باس خانواده ویولن می باشد، و با آرشه ای کوچکتر و باریک تر از آرشه ویولن نواخته می...

گیتار (Guitar)

گیتار (Guitar)

گیتار از جمله سازهایی است که به ندرت و تنها در موارد خاص در ارکستر مورد استفاده قرار می گیرد. دسته این ساز دارای پرده بندی است و پرده های...

پیانو (Modern Piano)

پیانو (Modern Piano)

پیانو از جمله سازهایی است که نه تنها از اهمیت استفاده از آن طی قرون متمادی چه به عنوان ساز سولو و چه به عنوان ساز همراهی کننده، کاسته نشده...

« »

سازشناسی ایرانی

تار

تار

تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقید است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان، زه (روده تابیده چهارپایان) و فلز استفاده می شود و طول کلی آن...

سه تار

سه تار

سه تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقید است که در ساخت آن از چوب، فلز و زه یا نخ نایلون استفاده می شود. سه تار را از خانواده...

سنتور

سنتور

سنتور، سازی است به شکل ذوزنقه ی متساوی الساقین و از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مطلق است که در ساخت آن چوب و فلز به کار می روند. این...

کمانچه

کمانچه

کمانچه از سازهای زهی آرشه ای مقید است که در ساخت آن، چوب، پوست، استخوان و فلز به کار رفته اند. طول کمانچه از پایه ی فلزی تا صراحی (قسمت...

تمبک

تمبک

تمبک از سازهای کوبه ای است و اصطلاحا به آن ضرب هم گفته می شود. این ساز از چوب درخت گردو، افرا یا توت به صورت یک تکه، در دو...

دف، دایره، دایره زنگی

دف، دایره، دایره زنگی

دف از سازهای کوبه ای است که در ساخت آن از چوب، پوست و فلز استفاده می شود. کمانه یا بدنه این ساز دایره ای شکل و قطر دهانه ی...

پوست: پوست تار از قسمت نازک پوست چهارپایانی مانند بز و بره انتخاب می شود.

خرک: خرک معمولا از جنس استخوان به کار رفته در روی دسته و شیطانک به طول تقریبی 5 و ارتفاع 2 سانتی متر ساخته می شود که با دو پایه ی کوچک خود روی پوست کاسه قرار می گیرد و سیم ها هر یک جداگانه از درون شیارهای کم عمقی که بر روی سطح خرک ایجاد شده اند عبور می کنند. برای ثابت ماندن خرک بر روی پوست، تکه های کوتاهی از جنس دستان ها از حلقه های کوچکی که روی خرک (دو حلقه در طرفین و یک حلقه در وسط) ایجاد شده می گذرند و به سیم گیر که در انتهای بدنه کاسه قرار دارد وصل می شوند.

دسته: دسته تار از چوب های سخت، مانند گردو یا توت، به صورت لوله ای توپر به طول تقریبی 50 و قطر تقریبی 4 سانتی متر ساخته می شود که از طرف جلو (محل انگشت گذاری) صاف برش خورده و از طرف پشت نیم دایره است و دستان ها با فواصل معین، روی آن بسته می شوند. در طرفین طول دسته (سطح رویی) دو رشته نوار از جنس استخوان کار می گذارند که هم به زیبایی دسته کمک می کنند و هم مانع فرسایش چوب در اثر تماس زیاد انگشت ها می شوند. دسته ی تار از یک طرف به نقاره و از طرف دیگر به سرپنجه تار متصل است.

تار

 

سرپنجه: سرپنجه یا جعبه کوک (جعبه گوشی ها) جعبه کوچک توخالی است که در ابتدای طول دسته قرار گرفته و از جنس چوب کاسه هاست و به تعداد سیم های تار، شش گوشی (در هر طرف سه گوشی) روی آن قرار دارند.

گوشی ها: تار 6 عدد گوشی از جنس چوب، به تعداد سیم های ساز دارد که به صورت میخ درشت سرپهن ساخته می شوند. قسمتی که هنگام کوک کردن، با دست چپ نوازنده به چپ و راست گردانده می شود پهن تر است و بیرون سرپنجه قرار دارد و قسمتی که یک سر سیم به دور آن پیچیده می شود باریک تر است و داخل فضای خالی سرپنجه قرار دارد.

شیطانک: قطعه استخوان باریک و کم ارتفاعی به عرض دسته تار و به ارتفاع 2 میلی متر است که بین دسته و سرپنجه قرار گرفته و دارای شیارهای کم عمقی است که سیم ها هر یک از درون یکی از این شیارها می گذرند و به طرف گوشی می روند.

دستان ها: امروزه به طور معمول 28 دستان بر روی دسته ی تار بسته می شوند که جنس آنها از زه (روده ی تابیده چهارپایان) یا نخ نایلون است. هر دستان را در فواصل معین، چهار یا سه دور، دور دسته ی تار می بندند و آن را گره می زنند، به طوری که گره ها در شیاری که در سطح بالایی طول دسته ایجاد شده قرار بگیرند. محل دستان بر روی دسته ثابت نیست و در دستگاه های مختلف، بعضی دستان ها تا حدی حرکت داده می شوند.

سیم گیر: قطعه ای است کوچک از چوب یا استخوان که در انتهای بدنه کاسه نصب شده و دارای شیارهایی است که حلقه ی تابیده شده یا گره یک سر سیم به آن می افتد.

تعداد و جنس سیم ها: تار ایرانی دارای 6 سیم از جنس فلز با قطرهای مختلف است که به طور معمول سیم های اول و دوم (فلزی سفید رنگ) به قطر 0/20 تا 0/18 و سیم های سوم و چهارم (زرد از جنس برنج) به قطر 0/22 تا 0/18، دو به دو با یکدیگر همصدا کوک می شوند. سیم پنجم و اخوان (فلزی سفید رنگ) با قطر کمتر همصدای سیم های اول و دوم، و سیم ششم سیم بم (فلزی زرد رنگ) با قطر 0/38 یک اکتاو بم تر از سیم های اول و دوم کوک می شوند.

وسعت معمول صدای تار نزدیک به سه اکتاو است.

کوک دست باز سیم های شش گانه به صورت چهارم پایین رونده و اکتاو است. کوک سیم ها بنا بر نیاز نوازنده می تواند تغییر کند. معمولا در اجرای مقام های دوازده گانه موسیقی ملی سیم های پنجم و ششم کوک متغیری دارند.

نت نویسی تار با کلید سل خط دوم حامل است.

مضراب: مضراب قطعه ای است فلزی معمولا از جنس برنج، به طول تقریبی 3 تا 4 سانتی متر و نیمی از طول آن که در دست نوازنده جای می گیرد با موم پوشیده شده است.

مضراب تار

کوک سیم ها و محل دستان ها را در اجرای دستگاه ها و آوازهای موسیقی ملی می توان تغییر داد ولی معمولا فواصل چهارم یا پنجم پایین رونده بین سیم های اصلی حفظ می شوند.

گفته اند سیم پنجم تار را غلامحسین درویش (استاد تار دوره قاجار) اضافه کرده است که به آن «سیم واخوان» می گویند.

خراش (آرپژ) و آکوردهای دو یا سه صدایی در تار قابل اجرا هستند و اجرای نت ها بر روی سیم بم با انگشت شصت دست راست نیز ممکن است.

تمام حالت های کیفی موسیقی ایرانی، اعم از دوبل نت، تکیه، ریز، تریل، گلیساندوهای عرضی و طولی و غیره بر روی این ساز قابل اجرا هستند.

استاد علینقی وزیری به منظور وسعت بیشتر، دسته تار را تا روی نقاره ادامه دادند و به این ترتیب شش دستان (فاصله ی یک چهارم درست) بر وسعت آن افزودند. ایشان در نمودار کتابهایشان تا قبل از نقاره با استفاده از فواصل ربع پرده 29 دستان ارائه داده اند.

«پنجه کاری» نوعی نوازندگی در سطح استادان است، به این ترتیب که بدون زخمه زدن با دست چپ بر سیم ها، انگشت دست راست بر سیمی ثابت می ماند و انگشت بعدی سیم را به صورت کندن به صدا در می آورد و به همین ترتیب نغمه هایی ایجاد می شوند.

«گرفته» یا در اصطلاح «پیتزیکاتو» به نوعی نوازندگی می گویند که بلافاصله بعد از آخرین صدا، طنین آن با انگشت یا انگشت های بعدی همان دست گرفته می شود.

«پوش» نیز اصطلاحی است که برای نوازندگی بر روی نقاره به منظور ایجاد صدای نرم تر و پخته تر به کار می رود. گاهی نیز زخمه ای با مضراب زده می شود و در طنین آن انگشت های دست چپ نغمه ای کوتاه می نوازند.

صدادهی تار را با تغییراتی که در اندازه و تراش کاسه و نقاره و دسته و پوست ایجاد می کنند می توان تغییر داد و تارهایی با وسعت و رنگ صدای دیگر ساخت که تار آلتو و تار باس معمول ترین آنهاست. نمونه هایی از این تارها ساخته شده اند که تجربی و سلیقه ای بوده اند و عمومیت نیافته اند (منبع: سازشناسی ایرانی، مولفان: ارفع اطرایی، محمدرضا درویشی)

 

 

Search