ویولنسل ویولنسل که به زبان ساده و عامیانه Cello نامیده می شود، عضو باس خانواده ویولن می باشد، و با آرشه ای کوچکتر و باریک تر از آرشه ویولن نواخته می شود. این ساز در سال 1500 میلادی رو به تکامل و گسترش نهاد. ویولنسل در حدود 150 سال در کنار «ویولاداگامباتنور» که شهرت آن رفته رفته رو به کاهش بود، یافت می شد، و از سال 1700 میلادی سازی مشهور و جالب توجه برای تکنوازی گردید. (سازشناسی سازهای ارکستر سمفنیک و دوران های تاریخ، ترجمه: مرتضی مبکی)

یکی از مهمترین سازهای سلو در گروه سازهای زهی- آرشه ای، ویولنسل (چلو) نام دارد. این ساز از لحاظ اندازه از سازهای "ویولن" و "ویولن آلتو (ویولا)" به طور قابل ملاحظه ای بزرگتر است و برای نواختن، می بایست آن را بر روی زمین تکیه داد. به همین علت در قسمت پایین بدنه ساز یک میله فلز قابل تنظیم تعبیه شده است که این امکان را فراهم می کند که نوازنده بتواند ارتفاع ساز را با بدن خود (در حالت نشسته) تنظیم کند.

کوک سیم های این ساز به ترتیب از بم به زیر عبارتند از «دو»، «سل»، «ر»، «لا» در کلید فا خط چهارم.

GITAR گیتار از جمله سازهایی است که به ندرت و تنها در موارد خاص در ارکستر مورد استفاده قرار می گیرد.

دسته این ساز دارای پرده بندی است و پرده های آن معمولاً از جنس فلز و یا چوب نازک ساخته می شوند.

نت نویسی برای گیتار معمولاً روی کلید «سل» صورت می گیرد و کوک سیم های آن به ترتیب از بم به زیر عبارتند از «می»، «لا»، «ر»، «سل»، «سی» و «می».

نواختن این ساز به وسیله انگشتان دست راست (انگشت شصت و انگشت چهارم) صورت می گیرد. . (منبع: کتاب ساز شناسی سمفونیک، گردآوری و تدوین: مهری اسدی)

پیانو پیانو از جمله سازهایی است که نه تنها از اهمیت استفاده از آن طی قرون متمادی چه به عنوان ساز سولو و چه به عنوان ساز همراهی کننده، کاسته نشده بلکه با گذشت زمان پراهمیت تر و توسعه یافته تر در عرصه موسیقی ظاهر شده است. مشخصات مناطق صوتی مختلف در این ساز به شرح ذیل می باشد:

1- منطقه صوتی بالا: صوت حاصله از نت های این منطقه کمی زنگ دار و دارای کیفیتی درخشان است.

2- منطقه صوتی میانی: صوت این منطقه نسبت به منطقه صوتی بالا خنثی است و استفاده از آن به صورت مداوم توصیه نمی شود.

3- منطقه صوتی پایین: اصوات این منطقه صوتی دارای کیفیتی تاریک و مبهم هستند و معمولاً از آن ها برای افزودن قدرت کوبه ای به خط باس استفاده می شود.

تار تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقید است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان، زه (روده تابیده چهارپایان) و فلز استفاده می شود و طول کلی آن حدود 95 سانتی متر است. اگر چه در گذشته های دور، نامی از آن برده نشده است ولی از حدود 200 سال پیش، تار، یکی از سازهای اصلی موسیقی ملی ایران بوده است. (منبع: سازشناسی ایرانی، مولفان: ارفع اطرایی، محمدرضا درویشی)

کاسه طنینی: کاسه طنینی از چوب یک تکه در دو حجم توخالی تقریبا گلابی شکل - یکی بزرگ تر و دیگری کوچک تر- تشکیل شده و یک طرف آن ها (دهانه) باز است. قسمت بزرگ تر را «کاسه» و قسمت کوچکتر را «نقاره» می گویند. بر روی دهانه های باز کاسه و نقاره پوست می کشند و خرک بر روی پوست کاسه قرار می گیرد. جنس چوب کاسه ها معمولا از چوب درخت توت تهیه می شود.

setar سه تار، از سازهای زهی مضرابی (زخمه ای) مقید است که در ساخت آن از چوب، فلز و زه یا نخ نایلون استفاده می شود. سه تار را از خانواده تنبور دانسته اند و امروزه، در مقایسه، به تار نزدیک تر است و معمولا نوازندگان تار با نواختن سه تار نیز آشنا هستند. این ساز را در حالت نشسته به صورت افقی روی ران پا قرار می دهند، به نحوی که دسته آن در طرف چپ و کاسه در طرف راست نوازنده قرار می گیرد. نوازنده سرانگشت های دست چپ را در طول دسته روی دستان ها حرکت می دهد و با ناخن انگشت سبابه دست راست به سیم ها زخمه می زند. سه تار را به علت سبکی وزن، ایستاده هم می توان نواخت. (منبع: سازشناسی ایرانی، مولفان: ارفع اطرایی، محمدرضا درویشی)

© 2016 آموزشگاه موسیقی خورشید. تمامی حقوق محفوظ است

Search